emech.blogfa.com

از این به بعد

emech — Thu, 16 Apr 2009 23:53:02 GMT

از این به بعد در این وبلاگ می نویسم. راست میگم:

emech.blogspot.com

حس خاکستر شدن در آسمان

emech — Tue, 16 Dec 2008 02:29:19 GMT

این دفترچه جلد آبی راه راه را چند روز پیش از سفر جاکارتا خریدم تا یادداشت‌های روزانه‌ام را بنویسم.

روز نخست دسامبر به قصد چهار روز دیدار از جاکارتا، به سمت اندونزی راه افتادیم.

چهارشنبه، سوم دسامبر

امروز روز آخر اقامتمان در جاکارتا بود. پرواز برگشت را یک روز جلو انداخته‌ایم.

در فرودگاه سوکارنو نشسته‌ام روی نیمکت‌ و منتظرم وقت پرواز برسد.

رو به رویم پنجره شیشه‌ای مرا از فضای باز بیرون که به باند ترمینال می‌رسد، جدا کرده است.

چند نخل زیبای مناطق حاره سر به آسمان کشیده‌اند و جلوی دیدم، یک نخل خرما قد راست کرده است؛ نخلی با برگ‌های سبز و خرماهای گس نرسیده، آویخته به آن.

آسمان آبی و کمی ابری است. نور آفتاب دل‌انگیز است و می‌دانم که بیرون از اینجا، هوای گرم به صورتم خواهد نواخت.

چه خوب است که می‌شود موسیقی را همراه داشت. آداجیوی آلبینونی را می‌شنوم.

با تصویر سبز و آسمان آبی که پیش رویم دارم، به خیال‌های سبک فرو رفته‌ام.

عکسی از پنجره و درخت گرفتم تا وقتی این یادداشت‌ها را دوباره می‌خوانم، بتوانم این تصویر زیبا را دوباره پیش چشمم ببینم.

انگار که این درخت نخل هم نوای موسیقی را می‌شنود، زیرا برگ‌هایش را به رقص در هوا می‌چرخاند و ساقه‌اش به لرزش درآمده است.

همه چیز آن بیرون در جنبش است و با آنچه می‌شنوم هماهنگ.

همه بوته‌ها و درختان آن بیرون سبزند و زیبا.

احساس می‌کنم انباشته‌ام از خوشحالی و آغوش باز.

لبریزم.

قصد داشتم توی این دفترچه جلد آبی راه راه، یادداشت‌های سفر را بنویسم، اما نمی‌دانم حالا چرا؛ وقتی که در راه بازگشتم و چند ساعت دیگر در خانه خواهم بود.

و چرا اینقدر احساساتی؛ حال آن که یادداشت‌های سفر بیشتر رنگ و بوی آنچه را که تو در بیرون از خود می‌بینی، دارند.

نوشته‌هایم اکنون رنگ مرا دارند.

خالی‌ام، اما لبریزم.

سالن رفته رفته پر می‌شود.

وقتی رسیدم، هنوز اندک آدمی دورم نشسته بود.

همیشه قبل از یک پرواز با هم حرف می‌زنیم و آرزو می‌کنیم که این آخرین بار باشد.

شاید هواپیما در راه بماند و ما دیگر هیچگاه به مقصدی نرسیم.

شاید، مرگ با شکوهی در پرواز.

حس خاکستر شدن در آسمان چندهزار پایی،

روی اقیانوسی یا جنگلی.

اینجا همه را دارم. آسمان، اقیانوس و جنگل، همه را دارم.

چرا بد خط می‌نویسم.

آداجیو تمام می‌شود و زنی به عبری می‌خواند.

بروم به هواپیما برسم؛ مردم صف عزیمت را بسته‌اند، در انتظار رسیدن به جایی دیگر.

جاکارتا را ترک می‌کنم و نمی‌دانم آیا دوباره به آن باز خواهم گشت.

موسیقی تمام می‌شود.

از استانبول سردرآوردم

emech — Sun, 09 Mar 2008 19:03:18 GMT

از کنسرت سلین دیون که بیرون آمدم، آنقدر خسته بودم که نفهمیدم چطور هفت صبح شد و چطور از متروی استانبول سر در آوردم. همینقدر می‌دانم که مثل مرد و زن جوان انگلیسی کنار دستم در هواپیما به خواب عمیقی فرو رفتم تا هفت صبح. چون مرد جوان هم در حالی که برای خمیازه‌ای کشدار دست چپش را به دهانش برده بود، با آن دست دیگر بازوی زن جوان را می‌نواخت تا بیدارش کند.

گذشته از مهماندار پرواز ترکی که بی حال و کمی بی‌توجه بود و گردنم که به خاطر یک طرفی به خواب رفتن، درد می‌کرد، مشکل چندانی نداشتم.

این دوتا دیشبش حسابی گل گفتند، هر چند که نمی‌شود سه بعد از نیمه شب را دیگر شب دانست. صبح موقع ترک هواپیما دو بار کیف دستی سنگین یک مسافر از بالا روی پشتی صندلی زن افتاد و هر دوبار اتفاق ویژه‌ای نیفتاد. هر که دور و بر بود، لبخندی تحویل دیگری داد و دوباره همگی برای ترک هواپیما به سایرین پیوستند.

سالن ترانزیت موقع ترک دبی شلوغ بود و سر گیجه آور. چند مسافر راههای طولانی روی زمین خوابیده بودند، من کتم را محکم کشیده بودم و دست به سینه منتظر اعلام بلندگو بودم. سوز شب از نیمه گذشته از پارچه عبور می‌کند و به بدن گرم می‌رسد. لرز به سراغ آدم می‌آید. موقع کنسرت روی چمن‌ها، وقتی آهنگ "من زنده‌ام" را می‌خواند، از این هم سردتر بود.

هفت صبح بدون این که مقصود ویژه‌ای برای ترک سالن فرودگاه داشته باشم، سالن و فروشگاه بدون عوارض گمرکی را وراندازی کردم و پله‌های مترو را تا واگنهای پراز آدمهای خواب آلودی که سر کار می‌رفتند، سرازیر شدم. سالن ایستگاه خاکستری و سرد بود،‌ همان‌طور که دلم می‌خواست باشد.

سرمای شهر دوست داشتنی است، با این که پالتوی قدیمی به ارث رسیده از پدربزرگ را که هر زمستان وقتی تهران بودم به تن می‌کردم، فراموش کرده‌ام که با خودم بردارم. آهسته روی صندلی قطار نشستم و چون نه هتلی انتظار ورودم را می‌کشید، نه برای رسیدن به جایی دیر شده بود، تا آخرین ایستگاه رفتم. دلم برایش تنگ شده بود.

بینایی

emech — Sat, 05 Jan 2008 07:48:33 GMT

به آدمهای حقیری فکر می کنم که در رویای پیمودن اقیانوس در گودال آبی دست و پا می زنند و هیچگاه به کناره نمی رسند. آدمهای حقیری که هراز گاهی با صدای ویز ویز نچسبی پیدایشان می شود و دوری بالای سر آدم می زنند و به کیشی دور می شوند. آنها روزگار خوشی ندارند چون هرگز روزگار خوشی برای دیگران آرزو نکرده اند. دزدان بی چراغ خلقی را به دزدی متهم می کنند و کناری می ایستند. از ظلمی که بر آنها رفته می نالند حال آنکه خود ظلم را بر دیگران روا می دارند. دارم تمرین زیادی می کنم تا همه آدمها را با همه افکارشان بپذیرم و اگر خودم دارم در مردابی می گندم راضی به گندیدن دیگران در مرداب نباشم.

خلق عجیبی هستیم. وقتی توان رشد کردن نداریم، لحظه ای تعالی دیگران را تاب نمی آوریم... می گذاریم همگی دسته جمعی بگندیم.

درگیری فرهنگی

emech — Sat, 15 Dec 2007 18:07:18 GMT

حسابی درگیر فرهنگم. داریم روی یه سایت کار می کنیم که تقریبا کارش تموم شده. به زودی میره رو هوا و همه خوشحال میشیم. طراحیش خیلی ازمون وقت گرفت چون می خواستیم راحت و سریع باشه و البته حوصله آدمو سر نبره. الان سایت در حال نوشته شدنه.
فستیوال فیلم دبی خوب بود. برای من دو تا فیلم ویژه داشت که حسابی از دیدنشون رفتمن تو فکر و بعد از چهار ماه مجبور شدم دوباره سیگار دود کنم. با فیلم "پرواز بادکنک قرمز" یا flight of red balloon شروع کردیم. با بازی محشر ژولیت بینوش که مثه همیشه خوب و راحت بود. به قول نیکی با یه خانواده فرانسوی آشنا شدیم. کولاکش فیلم "چهار ماه، سه هفته، دو روز" یا 4luni, 3 saptamani si 2 zile محصول رومانی بود. فیلمی به زبون رومانیایی و تکان دهنده درباره دوران کمونیستی رومانی سال هشتاد و شیش. وقتی تیتراژ پایانی اومد کسی نتونست از جاش جم بخوره. نگاه سرد و مبهوت دخترای توی فیلم، از رنجی که برده بودن، به این زودی از یادم نمیره مگه این که نگاه سردتر و مبهوت تری جاشو بگیره. توی سینما بغل دستیم ده بار فین کرد و وسط اون اوضاع افتضاخ توی فیلم ده بار پریدم. می خواستم با آرنج بزنم تو صورتش دیگه.
احساس ناراحتی و افسرگی عمیقی داشتم بعد از فیلم و اگه تا ساعت دو شب با بچه ها توی فضای باز حرف نمی زدیم، بد می شد.
شب بعدش the edge of heaven رو دیدیم. این فیلمه از طرف آلمان رفته اسکار که ایشالا جایزه بگیره. خیلی فرق داره. داستان در داستانه و زمان دائم در رفت و آمده، تو مخی نیست، موسیقی ترکی(استانبولی) دلنوازی در جریانه و برای خود من خاطره سفرم هم زنده میشه. در جریان تماشا به فکر بودم که خیلی خوبه فرصت دیدن یه فیلم جشنواره ای رو دارم که هنوز اکران عمومی نشده.
نکته خاص فستیوال امسال لات بازی دبی بود که توی بروشور فیلما به شدت و ضعف خشونت، زبان تند و تصاویر جنسی اشاره کرده و برای سانسور هم تلاشی نکرده بود. فیلما حسابی طولانی و کوتاه نشده هستن و دیدنشون حسابی ازت انرژی می بره. فیلم "پارانوید پارک" به دیدنش نمی ارزید. از سینمای آمریکا خسته شدم، مگر بعضیاشون. عوضش حسابی با سینمای اروپا حال می کنم.
خسته شدم. بعد می نویسم.

>>>درضمن من رفتم به اون یکی وبلاگم.

دوس تا عکس

emech — Fri, 28 Sep 2007 17:57:18 GMT

آدرسش: تهران، صندوق پستی

آرزوهای ویکتور هوگو

emech — Mon, 13 Aug 2007 22:22:17 GMT

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد
و اگر اینگونه نیست، تنهاییت کوتاه باشد
و پس از تنهاییت، نفرت از کسی نیابی .
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کني.

ادامه آرزوهای هوگو: آدرس جدیدم

خانه مفت

emech — Sat, 11 Aug 2007 15:52:18 GMT

من از این خونه مفت به خونه مفت دیگه ای رفتم. آدرس نو ...چی گفتی!؟ آره عیزم مد شده.

فیلم تلویزیونی ثریا

emech — Sat, 04 Aug 2007 12:20:50 GMT

دوستان عزیزم در اقصی نقاط عالم،
امشب شبکه یک دبی(dubai one) فیلم تلویزیونی ثریا رو نشون میده. هر کی به ماهواره دیجیتال دسترسی داره و شبکه مذکور رو می بیینه و موضوع براش جالبه، از دست نده. شنبه، ساعت یازده شب به وقت امارات (7:00pmGMT)

اوریجینالیته

emech — Wed, 25 Jul 2007 23:07:18 GMT

عکس از AFP/ توسط رادیو زمانه - بسیار بسیار شگفت زده شدم وقتی این تصویر رو دیدم. تصویر نامانوسی از "کتاب انگلیسی اصلی" توی ایران. پس هری پاتر راهشو به ایران هم باز کرد. ساعت سه بامداد بیست و یک ژوئیه دبی؛ مردم توی صف هری پاتر جدید چه کردن. خبر گلف نیوز